غزلیات احمدجم

چنان این روزها دلمرده وگیج وعجیبم یقین دارم نمی فهمد مرا چندان طبیبم خدا در بذل غم های جهان روز ازل ریخت جنون در کاسه ام ،مازاد غم ها را به جیبم که باور میکند انبوه تنها بودنم را که حتی در میان مردم چشمم غریبم به مضطرهای عالم می رسد ایل و تبارم که ام؟ شان نزول آیه ی امن یجیبم به خوب آزارِ دنیا ناسزا گفتم شب و روز که هستم پادشاه بی ادب های ادیبم سگِ خوبم طمع بر استخوانم دارد آنجا زمانی که زمینم می زند اسب نجیبم کجایم…