с 20 июля 2026 по 28 сентября 2026 · минимум 1 090 · максимум 1 160
Рекламных размещений с маркировкой не найдено.
در روایت‌های شفاهی قوم لاگونا پوبلو، «زن زرد» زنی است که با روحی اسرارآمیز از جهان کوهستان روبه‌رو می‌شود و همراه او پا از مرز زندگی آشنا فراتر می‌گذارد. لسلی مارمون سیلکو در داستان «زرد زن»، این افسانه کهن را به زمان معاصر می‌آورد و مرز میان واقعیت و اسطوره، اختیار و اغوا، و هویت فردی و حافظه جمعی را درهم می‌ریزد. آیا راوی زنی امروزی است که با مردی ناشناس همراه شده یا همان «زن زرد» افسانه‌ای است که بار دیگر وارد…
ادبیات دیستوپیایی از آینده سخن می‌گوید، اما مخاطب واقعی آن انسانِ امروز است. از فاجعه زیست‌محیطی و سلطه فناوری تا حکومت تمامیت‌خواه، نویسنده جهانی را تا مرز فروپاشی پیش می‌برد تا از خلال آن خطری را که هنوز می‌توان از وقوعش جلوگیری کرد نشان دهد. گایانه مورادیان و آنا کاراپتیان در پژوهشی درباره ویژگی‌های روایت دیستوپیایی نشان می‌دهند که هشدار فقط در مضمون این آثار نهفته نیست؛ شیوه روایت، زبان و تصویرپردازی نیز در…
فراز کوتاهی از شعر بلند #بهمن_فرسی ، از مجموعه «خودرنگ»، لندن 1372
داستان «روز بیست‌وهشتم» نوشته لیلا تقوی، روایت زنی است که پس از رابطه‌ای بدون محافظت، در بخش عفونی یک بیمارستان دولتی منتظر نتیجه آزمایش می‌ماند. او خود مشاور است و پیش‌تر بارها مراجعانش را به همین بخش فرستاده؛ اما اکنون در جایگاه همان کسانی قرار گرفته است که با ترس، شرم و اضطراب نزد او آمده‌اند. این جابه‌جایی، مرز میان درمانگر و مراجعه‌کننده، دانستن و تجربه‌کردن و همدلی حرفه‌ای و زخم شخصی را به پرسش می‌گیرد. در…
ادبیات دیستوپیایی: روایت آینده برای فهم اکنون چرا ادبیات، جهان‌هایی را تصور می‌کند که زندگی در آن‌ها دشوار، آزادی محدود و آینده تیره شده است؟ دیستوپیا پیشگویی نیست؛ ادبیاتِ «اگر» است. اگر قدرت تاریخ را بازنویسی کند چه؟ اگر زبان را تصاحب کند، خلوت انسان‌ها را از میان ببرد و بدن و فضا را زیر کنترل بگیرد چه؟ اگر بحران اقلیمی چنان پیش برود که حتی طبیعت دیگر پناهگاه نباشد؟ و در چنین جهانی، آیا هنوز جایی برای مقاومت، امید…
در «صدای پای فرودستان»، نسیم خلیلی مجموعه‌داستان «کارنامه‌ی احیاء» نوشته حسن حسام را از منظری تاریخی‌ـ‌اجتماعی بازخوانی می‌کند؛ اثری که نخستین‌بار در سال ۱۳۵۲ منتشر شد و اکنون نشر مهری آن را در لندن بازنشر کرده است. این چهار داستان، زندگی خدمتکاران، سربازان، کارگران و دیگر فرودستان جامعه را در مواجهه با استثمار، انضباط نظامی، دیوان‌سالاری و ریاکاری مذهبی به تصویر می‌کشند. نویسنده مقاله نشان می‌دهد که حسام چگونه با…
نگین ساسان‌فر در مقاله «بدن، حافظه و ادراک» با خوانشی انتقادی از مجموعه‌شعر شهرآشوب نیلوفرین اثر نیلوفر شیدمهر نشان می‌دهد که بدن در این شعرها صرفاً موضوع بازنمایی نیست، بلکه حافظه، میل، تصمیم و شناخت از خلال آن شکل می‌گیرند. نویسنده با طرح مفهوم «شناخت تنانه تاریخی و موقعیت‌مند»، تجربه زنانه، مهاجرت، اروتیسم و مناسبات قدرت را در پیوند با بو، مزه، لمس و حرکت بررسی می‌کند. متن کامل در کامنتها
ناهید شمس در نقد رمان «خانه‌ای که می‌سوزد» نوشته‌ی رعنا سلیمانی، نشان می‌دهد چگونه بحران در روابط خانوادگی به جلوه‌ای از بحران اجتماعی و خشونت سیاسی بدل می‌شود. در این رمان چندصدایی، خانه پیش از آنکه در آتش بسوزد، بر اثر فقدان گفت‌وگو، تعصب و ناتوانی آدم‌ها در تحمل یکدیگر از درون فرو می‌پاشد. فقدان، حافظه، مهاجرت و بازخوانی روابط ازدست‌رفته، در کانون این روایت قرار دارند. بازماندگان با رجوع مکرر به گذشته می‌کوشند…
در میانه جنگ و کوچ اجباری، بی‌بی ماندن در خانه و مردن بر تشک خود را به گریختن ترجیح می‌دهد. اما پشت پنجره‌ای پوشیده از خاک، خرابه‌های اکنون کنار می‌روند و انبار زیتون، عشق و جوانی ازدست‌رفته دوباره جان می‌گیرند؛ روایتی شاعرانه از جنگ، تنهایی و حافظه‌ای که در برابر ویرانی تسلیم نمی‌شود. نوشته قاضی ربیحاوی با اجرای سیما پولیت تهیه و انتشار: نشریه ادبی «بانگ» #قاضی_ربیحاوی #سیما_پولیت #بی‌بی_می‌خندید #نشریه_ادبی_بانگ…
از «ما»ی زامیاتین و «۱۹۸۴» اورول تا «سرگذشت ندیمه» و «بازی‌های گرسنگی»، ادبیات دیستوپیایی هر بار در دوره‌ای از بحران و اضطراب اجتماعی رونق گرفته است. تاریخ این ژانر را می‌توان تاریخ دگرگونی ترس‌های انسان مدرن نیز دانست: ترس از دولت تمامیت‌خواه، جنگ و نابودی اتمی، فناوری، سلطه شرکت‌ها، کنترل بدن و سرانجام جهانی که نسل جوان احساس می‌کند به ارث برده است.