с 20 июля 2026 по 28 сентября 2026 · минимум 4 180 · максимум 4 330
Рекламных размещений с маркировкой не найдено.
به‌جای اینکه فقط بپرسد چه کسی اعتبار گرفت، می‌پرسد اعتبار چگونه تخصیص یافت. به‌جای اینکه فقط بپرسد چه کسی از تحریم سود برد، می‌پرسد چه ساختاری کمیابی را به فرصت تصاحب ثروت تبدیل کرد. به‌جای اینکه فقط خواهان امتیاز جبرانی باشد، می‌پرسد هزینه آن امتیاز نهایتاً بر دوش چه کسی قرار می‌گیرد. این جابه‌جایی از «چه کسی» به «چگونه»، مرز میان سیاست افشا و سیاست مکانیزم است. پساجنگ لحظه تعیین قواعد تصاحب ثروت برای یک دوره…
دولتی که باید درد اکثریت را مدیریت کند، درحالی‌که بخشی از سازوکار تصاحب ثروت پیرامون همین کمیابی ساخته شده، دیگر نمی‌تواند اکثریت را فقط با بیان سیاسی گروه‌های منتفع از بازسازی پوشش دهد. پس نظم مسلط به بیان سیاسی آلترناتیو نیاز پیدا می‌کند. این بیان قرار نیست الزاماً سازوکار تصاحب ثروت را تغییر دهد. کافی است به طبقات آسیب‌دیده امتیازهای موقت بدهد و برای آنها رتوریک (خطابه) بسازد که احساس نمایندگی‌شدن ایجاد کند.…
مهم نیست چه کسی می‌برد؛ مهم است چگونه می‌برد اقتصاد سیاسی پساجنگ و امکان ائتلاف سوم پساجنگ فقط ویرانه و شعار بازسازی نیست. پساجنگ لحظه‌ای است که قواعد تصاحب ثروت، تخصیص و دسترسی دوباره تنظیم می‌شوند؛ ائتلاف‌های تازه‌ای از قدرت از دل این قواعد بیرون می‌آیند و دیر یا زود برای خود بیان سیاسی می‌سازند. ایران این لحظه را یک‌بار پس از ۱۳۶۸ تجربه کرد و امروز، در ۱۴۰۵، پس از جنگی که بر بستر سال‌ها تحریم رخ داده، دوباره با…
خطر بزرگ‌تر این است که امروز ندانند فردا چه مقدار خواهند داشت. در اقتصاد پس از جنگ، اگر این نااطمینانی مدیریت نشود، مسئله‌ای که با کمبود انرژی آغاز شده است می‌تواند از مسیر تخصیص، انتظارات، انبارش و قیمت‌ها به بحرانی بسیار بزرگ‌تر تبدیل شود. در شرایط جنگی و پساجنگ، سیاست صنعتی فقط مدیریت کمبود نیست؛ مدیریت نااطمینانی است.
هشدار ابر بحران جنگی: کمبود انرژی می‌تواند به یک بحران بزرگ‌تر تبدیل شود خطر فقط قطع برق و گاز نیست؛ اگر کارخانه‌ها ندانند فردا چه میزان مواد اولیه خواهند داشت، ترس از کمبود می‌تواند خود به کمبود، گرانی و اختلال بیشتر در تولید دامن بزند. مجید حسینی | استاد اقتصاد سیاسی دانشگاه تهران در بحث ناترازی انرژی معمولاً توجه ما به اندازه کمبود معطوف است: چقدر برق کم داریم؟ محدودیت گاز تا کجا خواهد رفت؟ و صنایع چه میزان از…
اقتصادی متکی به چند تأسیسات عظیم نفتی را می‌توان با تمرکز منابع امنیتی بر نقاط مشخصی محافظت کرد. اما اقتصادی که بر گردشگری، شهرهای جدید، مراکز داده، خطوط ریلی، فرودگاه‌ها، بنادر، رویدادهای جهانی و سرمایه خارجی استوار شده، سطح بسیار بزرگ‌تری از دارایی‌ها و شبکه‌ها را در معرض خطر قرار می‌دهد. رابطه تقریباً چنین است: توسعه ← افزایش دارایی‌های ثابت ← افزایش سطح مواجهه ← افزایش تقاضا برای امنیت بنابراین توسعه الزاماً…
یادداشت : جنگ علیه تخیل سعودی حوثی‌ها چگونه مهم‌ترین دارایی عربستان بن‌سلمان ــ امنیت سرمایه ــ را هدف می‌گیرند؟ برای فهم اهمیت حملات حوثی‌ها به عربستان، شمارش موشک‌ها و پهپادها کافی نیست. حتی میزان خسارت واردشده به یک پالایشگاه، خط لوله یا فرودگاه نیز معیار مناسبی برای سنجش اهمیت این حملات نیست. آنچه در معرض تهدید قرار گرفته، چیزی بزرگ‌تر از زیرساخت‌های سعودی است: تخیلی که عربستان جدید بر پایه آن ساخته شده است.…